عقب ماندگی

مهمترین شکل ممکن برای رشد وتوسعه یک جامعه ی در حال پیشرفت رفاه اقتشادی خانوارهای آن جامعه است، به دلایلی که مطرح میشود نمیتوان گفت بدون رفاه اقتصادی یک خانوار از یک جامعه رشد خواهد کرد ، چه اندیشه هایی که به دلیل فقر مالی و نبود امکانات در زیر هزاران خروار خاک مدفون گشته اند و کسی حتی صدایشان را نشنید، آنان میتوانسنتند راه گشای بعضی از مشکلات و معماهای حل نشده باشند، وقتی مغزی و یا متفکری از لحاظ مالی ضعیف باشد به جای اینکه با هم ترازان خود در ارتباط باشد با افرادی سر و کله میزند از خود پست تر و پایین تر تا بتواند نیازهای مالی خود را که بسیار ان ک هم هستند را بدست بیاورد ، یک متفکر بی پول نمیتواند هم به معماهای حل نشده فکر کند و هم به دنبال راهی برای سیر کردن شکمش در روز باشد ، اگر هم چنین شخصی پیدا بشود آترا در زمره نابغین قرهر بدهید که از موضوع بحث ما خارج است.

ارتباط یک متفکر با همنوعان متفکر خود باعث رشد فکری و حتی اقتصادی خودش خانواده اش و حتی جانعه اش میشود ،تبادل اطلاعات موجب بالا بردن سطح دانش در زمینه های مختلف میشود این رشد کیفی به نوبه خود بر تمامی جهات یک جامعه تاثیر گذار است، حال در نظر بگیرید همین شخص متفکر در جامعه کنونی ما و در کشور ما تحت تاثیر تحریمهای شدید بین المللی قرار گرفته است و امکانات مربوطه را به سختی به دست میآورد،از لحاظ نقدینگی نیز چار مشکل شده باشد، بانکها هم به دلیل نرخ تورم منابع مالی کمتر با سود زیاد در اختیار میگذارد شاید اوایل در دست داشتن آن مقدار پول گره کوچکی از شخص متفکر باز نماید اما بعد از مدتی شخص جهت جبران بدهی خود آنچان باید تلاش کند و دوندگی کند که برای او دگر فکری باقی نمیماند و اگر بماند نیز اول به فکر پرداخت قرضهای خود میباشد و ابن نیز ادامه دارد تا جایی که شخص از رشد باز میماند و اطلاعات به درد بخورش در آن زمان که میتوانست رشدی باشد برای جامعه اش در آن زمان اینک کهنه و مندرس میشود، این بحث ا امه دارد......