وب سایت رسمی سامی نظری

یادش بخیر حسنک کجایی! حسنک یادت بخیر ، چقدر کیف میکردیم وقتی به درس حسنک کجایی رسیدیم وقتی صدای حیوانات را در میآوردیم، وقتی به جای گاوها وخروسها وبزغاله ها گرسنه میشدیم وبا صدایشان حسنک را متوجه میکردیم ، وآنجا با زبان بیزبانی به حسنک میفهماندیم که گرسنه مان هست، و حسنک میآمد و به ما غذا میداد اما امروز دیگر آن روزهای خوب نیست، امروزحسنک خودش درگیر کارهای دیگریست، باید سکوت کرد، زبان داری اما باید بی زبان باشی، حسنک دیگر مهربان نیست یکبار حرف از گرسنگی بزنی میگوید این گوسفند در حال مریض شدن است آن مرغ دیگر تخم نمیگذارد، آن گاو دیگر شیر نمی دهد، خروووووووس دیگر بی موقع میخواند، تورو می دهد دست جلاد درسته کبابت کنند،سکوت نکنی میفروشندنت میدهندت به بیگانه تا از شرت خلاص بشوند، میگویند چه پررو...

چرا گریه میکنی؟بغض گلویت را می فشرد؟حالا دیگر چرا به خود زحمت میدهید؟ آنروز که باید بیادم می بودی نبودی .امروز چه شده است مگر؟ تا زنده بودم به احترام٬ به عزت وسربلندی نیاز داشتم٬ امروز که مرده ای بیش نیستم! دگر به خود زحمت ندهید. تا زنده بودم مرا میکشتید و میکشتید ؛ آنروز نه گریه میکردید و نه زجه میزدید .امروز بر بالینم چه میکنید؟ مرا رهایم کنید هستند کسانی که مرا بگور بیاندازند به خودتان زحمت ندهید. در گور نرقتمم نرفتم٬ شما نگران نباشید، مرا هزار بار گور به گور میکردید؛ دگر برویدو جنازه ام را تنها بگذارید. خودم هستم و خدای خودم ی جوری باهم دیگرکنار میآییم ؛یا اینطرف یا آنطرف؛ راحتم بگذارید؛ تا زنده بودم به احترام نیاز داشتم ٬الان دیگرمرا با بی احترامی کامل خاکم کنیدبرایم فرقی ندارد دگر نیا...

بر مرکب عشق سوار شدن غلط است رفتن از روی ناز بی مغز غلط است کم بزن سک، کم بزن پک بر سر ناتوان من این گوی اگر طبیعت است غلط است صدای تو صدای طوفان صدای من بی نا و بی جان چشمان تو پر از غرور و شهوت چشمان من پر از عاطفه ومهر رافت کمی تامل کن کمی دقت، کمی صبر سوار بر مرکب عشق شدی؟ نه هرگز ! این را نتوان عشق گذاشت حتی اگر عشق باشد غلط است غلط...

سمینار انقلاب اسلامی ایران سیاست های خیابانی جنبش تهی دستان در ایران گردآورنده: سامی نظری ترکارانی مقدمه کتاب سیاست های خیابانی نوشته آصف بیات که خود آذری زبان و در سال 1330 به دنیا آمده است و در سال 1336 به تهران مهاجرت نموده را می توان تصویری از یک مجموعه تهیدست در یک کشور را به خوبی لمس کرد چرا که خود نویسنده که اظهار داشته است از حدود 100 کیلومتری غرب تهران که جهت کسب رفاه و یک زندگی بهتر توسط پدرش هجرت کرده است، توانسته است مشکلات تهی دستان و آنان که چیزی از خود نداشتند و برای حفظ امنیت جانی و جهت تامین مایحتاج اولیه زندگی خود هر روز با طبیعت و طلایه داران حکومت می جنگیدند را به تصویر بکشاند و یا به اصطلاح به قلم بياورد. این کتاب آن چنان نوشته شده است که وقتی خواننده آن را می خواند خو...